Händels Messiah: een must (BN / De Stem 7 november 2005)

Door Thijs Bonger

Maandag 7 november 2005 - Händels Messiah betekende ook voor de componist zelf een verlossing uit een diepe misère, financieel en fysiek. Hij schreef dit mega opus in 24 dagen in een creatieve roes. Zijn eten liet hij er vaak voor staan.Voor de première in Dublin was zoveel belangstelling dat men de heren verzocht om hun degens en de dames hun hoepelrokken thuis te laten.

Ook het Concertkoor Breda in de Grote Kerk mag zondagmiddag niet klagen over de opkomst. In de overvolle kerk zitten koor, orkest en publiek geconcentreerd klaar en dan laten de solisten en dirigent minutenlang op zich wachten zodat de concentratie weer verslapt.

Parkeerproblemen? Is allemaal weer vergeten tijdens de plechtstatige lange akkoorden van de ouverture gevolgd door een veerkrachtig allegro. Dirigent Geert van den Dungen staat te swingen op de bok. De Zwitserse tenor Fabio Trümpy schalt het openingsrecitatief helder de kerk in. Om zijn lippen speelt een superieur glimlachje. Terecht, hij staat volkomen boven de materie en kijkt ook nauwelijks in zijn partij. Het Concertkoor zet enigszins aarzelend in met wat weinig ritmische attaque maar ze wennen snel aan de akoestiek en dan durven ze meer. De stem van altus Clint van der Linde varieert opvallend in volume in de verschillende registers. Maar zijn strakke hoge noten werpt hij de kerk in als geconcentreerde lichtbundels; de haartjes op mijn rug staan recht overeind. Het recitatief over de duisternis over de aarde wordt door het orkest weergaloos begeleid. Wat een schitterende passage! De dirigent duikt ineen en er ligt ineens een wolkendek van geheimzinnigheid over het geheel. Het cateringpersoneel zorgt niet alleen voor koffie maar ook voor niet door Händel voorgeschreven slagwerkeffecten. Het komt hard aan als je tijdens een zachte passage tot twee keer toe een zware deur laat dichtknallen. De toppers For unto us a child? en Halleluja worden door het koor ritmisch zeer accuraat maar wel iets te tam gebracht, niet echt uitbundig feestelijk. Waarom sperren met name de mannen hun monden niet wat verder open?

Sopraan Oscar Verhaar heeft nog steeds geen groot volume maar hij heeft wel andere aandachtvragende kwaliteiten. Door zijn ontwapende weerloosheid buigt het publiek zich voorover om extra goed te luisteren. In snelle passages is zijn intonatie niet altijd vlekkeloos en hij zal op den duur toch wat meer naar buiten moeten treden, minder verontschuldigend moeten zingen met zijn - op zich - prachtig geluid. Het orkest speelt licht en vaak met aanstekelijk plezier, zoals in de basaria Why do the nations..De dirigent zwaait op een manier waar je niet omheen kunt en heeft alles vast in de hand. Er gaat ook rust van hem uit. En die heb je wel nodig in het fugatische slotkoor. Net als Bachs Matthäus is een Messiah eens in de zoveel tijd is voor veel mensen gewoon een must.

Gehoord: zondagmiddag Grote Kerk Breda, Händels Messiah door Concertkoor Breda, Barokorkest Florilegium Musicum en solisten o.l.v. Geert van den Dungen.